Rustig kanen bij de Italiaan

Het was zo’n typisch gematigde er-gebeurt-niets-maar-dan-ook-niets-laten-we-bij-de-Italiaan-kanen maandagavond, waarop de tagliatelle el salmone welgemanierd mijn mond binnenkroop zonder kliederig kleuterspel. Een watertje van de zaak, charmante glimlach van de ober, stokbrood perfect goudbruin afgebakken, en verdorie: zowaar geen scheten onder het diner. Neem gerust van mij aan dat dat een langgekoesterde hartenwens was. Bijna verloor ik mezelf in de euforische toestanden. Totdat mijn schoonvader slechts drie meter buiten de deur zijn zojuist ingenomen calorieën besloot weg te trappen tegen een auto vol hitsige Polen. En dat zou niet de beslissing van het jaar worden.

Omdat meneer Bocelli nog zachtjes in mijn achterhoofd bleef mekkeren met zijn onvertederende Miserere, kreeg de slowmotion die volgde op de weloverwogen schop van onze persoonlijke Rambo een ietwat theatrale lading. Een musical werd het uiteindelijk niet, omdat de auto tot stilstand kwam en twee van de vier Polen exorcistisch uit de auto sprongen om mijn schoonvader te rossen. In mijn naïef-impulsieve ‘wat gebeurt hier?’ modus liep ik idioot op het zooitje af en riep ik pathetisch: ‘Stoppen! Sto-hoppen!’. Want zo’n pro-actieve houding helpt natuurlijk ontzettend, als je schoonvader op de grond ligt en vriendlief als een soort reïncarnatie van Bruce Lee om zich heen begint te trappen. Het moet er prachtig uitgezien hebben, die symfonie van ledematen voor het neo-romantische restaurant Portofino, want we hadden toeschouwers. Ik telde al snel zo’n 6 ramptoeristen, waarvan er eentje maar gelijk een sigaretje bij de voorstelling opstak. Snap ik wel, het is maandag en je moet wat.

Enkele kneuzingen en een bloedneus later, peerden de Polen ‘m. Er werd nog een verzoenende neukbeweging naar me gemaakt voordat de Poolmobiel uit ons zicht verdween. Zo eentje in de trant van ‘going out with a bang’. Zo’n zelfde samentrekking van spieren was overigens de aanleiding voor de schop van mijn schoonpa tien minuten eerder. Dát, een overenthousiaste claxon én de dreiging om in de auto gesleurd te worden. Geen idee hoe mijn schoonma tegenover het aanbod stond, maar ik bleef niet bijster gecharmeerd achter. Bruce en ik hebben nog een melding gemaakt bij de politie, maar de agenten bewaarden hun energie graag voor ‘een echt misdrijf’. Mijn initieel zo perfecte maandagavond was anders toch echt misdadig om zeep geholpen. We hebben nog wat dingen geroepen naar die luie agenten, maar het mocht verder niet baten.

Gelukkig kwamen we dezelfde Polen later nog tegen. We hebben hun auto in de fik gestoken voor Portofino terwijl Bocelli’s Love in Portofino klonk. Dat laatste verzonnen hebbende, denk ik dat ik het voortaan maar bij een diner met scheten houd.