Het was zo’n typisch gematigde er-gebeurt-niets-maar-dan-ook-niets-laten-we-bij-de-Italiaan-kanen maandagavond, waarop de tagliatelle el salmone welgemanierd mijn mond binnenkroop zonder kliederig kleuterspel. Een watertje van de zaak, charmante glimlach van de ober, stokbrood perfect goudbruin afgebakken, en verdorie: zowaar geen scheten onder het diner. Neem gerust van mij aan dat dat een langgekoesterde hartenwens was. Bijna verloor ik mezelf …