Als iemand het woord ‘even’ in zijn zinsconstructie fietst, denk ik altijd dat ik mijn naam hoor. Ongemakkelijk? Nee, het houdt me lekker scherp. Ik heet Eefje en ben ruim drie decennia op deze wereld en nu een paar jaar moeder. Tijd ontbreekt bij vlagen, dus je stuit ook op columns van jaren geleden. Wel kan ik beloven dat er áltijd iets te lachen valt. Of iets om je over op te winden, wat weer fijn is voor de stoelgang, mocht je mijn verhalen graag op het toilet lezen. In dat laatste geval hoop ik dat er daadwerkelijk een toilet in de buurt is. Anders sorry.