Ik ben geboren met een setje talenten. Gevoel voor taal, ritme, leren enzovoort. Dingen om waanzinnig trots op te zijn. Maar sinds pak ‘m beet vijf jaar, heb ik een andersoortig talent ontdekt: online bestellingen plaatsen en die dan laten bezorgen op momenten dat ik zelf niet thuis ben. Dit was op zich prima toen ik nog bij mijn ouders woonde. We hadden een gesmeerd roulatiesysteem voor het ophalen van dozen bij de buren. Maar sinds ik het nest en mijn grote pakketvangnet heb verlaten, is het volledig mijn pakkie an geworden. En dan is dat spelletje, waarbij je wel een tijdvak kiest, maar DHL of PostNL daar vervolgens een portie maling aan heeft, gewoon even niet meer zo gezellig. ‘Laat je bestellingen dan bezorgen bij een ophaalpunt’, is veelgehoord commentaar. Had ik nog niet aan gedacht, lieve mensen. Dat is dus niet bij alle shops waar ik shop mogelijk. Dus daar ga je al.
Ik ben het probleem, denk je dan. Maar nee. Het grootste probleem is dat mijn buurvrouw altijd thuis is. Begrijp me niet verkeerd, ik vind het ook geen pretje om de schuld óf op de bezorgdienst óf op mijn buurtje af te schuiven, maar er blijven domweg niet heel veel andere opties over. Omdat zíj altijd thuis is, worden mijn aankopen inmiddels op de automatische piloot aan haar overhandigd. Sterker nog, ik denk dat de bezorgers mijn bel bij voorbaat buiten beschouwing laten. De som is natuurlijk snel gemaakt: mijn adres staat al een slordige 3 keer p/w op hun ritten ingepland en daar kan echt geen extra keer bij. Maar ik kan vervolgens weer dat meedogenloze kaartje van de bodem van mijn brievenbus vissen, met de boodschap: ‘je pakket is bezorgd bij de buren op nummer 1-iemand-die-de-verantwoordelijkheid-neemt-voor-het-aannemen-van-je-pakketjes.
Waarom dit niet werkt? Ik moet helemaal met de lift een extra verdieping omhoog, om daar met mijn goede gedrag een partijtje in herhaling te vallen (‘Ja, daar ben ik weer. Als het goed is heb je mijn pakketje…’). En het kan ook nog eens voorkomen dat mijn buurvrouw op het moment suprême niet opendoet. Geen zuivere koffie als je het mij vraagt. Bovendien bekruipt mij de afgelopen maand het gevoel dat mijn buur van haar onvrijwillig verworven machtspositie begint te genieten. De laatste keren dat ik aanbelde was het een getreuzel van jewelste en wenste ze me ook al geen fijne avond meer. Tot mijn grote verrassing pleurt ze deze week mijn dozen neer bij mijn voordeur. Ik vind dat bijzonder goed uitpakken. Geen gezeur, geen verwijten, geen machtsspel en vooral geen walk of shame. Krijgt onze relatie een enorme boost van.
Lang verhaal kort: ik heb geconstateerd dat het eeuwenoude gezegde ‘beter een goede buur dan een verre vriend’ een ietsiepietsie aangepast dient te worden. Het wordt ‘Beter een buur dan een verre vriend.’ Want een buur is in beginsel al een prima idee. Zie je, het komt wel goed met die talenten van mij.
Alleen maar nette verhalen 