Een groot deel van mijn generatie houdt al een gezin draaiende. Dat is best wel iets waar ik mee zit. Ik vind het namelijk al een hele prestatie als ik ’s ochtends op tijd in de auto zit naar m’n werk. Een nog grotere prestatie als ik ’s avonds boodschappen heb gedaan (zonder lijstje) en enigszins gezond heb gekookt. Verbijsterend zelfstandig. Kijk mij eens shinen in volwassenheid, met m’n wasknijpers, echte planten (in zorgwekkende conditie, dat wel), AH spaarzegels en shit.
Het is best een moeilijke leeftijd hoor, 25 jaar. Je werkt fulltime, hebt het zo ‘druk’ dat je meer dan eens uitwijkt naar het leed dat Thuisbezorgd heet, wilt je weekenden vrijhouden voor quality time met je vrienden en familie, terwijl je eigen ontwikkeling (voornamelijk op het gebied van FIFA en GTA) al zo enorm veel tijd opslokt. En wanneer kom je tot rust? Voor je het weet is het alweer maandag en ga je weer helemaal op in je kantoorlife, waardoor dat verstopte doucheputje en die kruimelbank thuis automatisch het onderspit delven.
En dan heb je ook nog van die neven, nichten en vrienden die dit dus allemaal in een poep en een scheet doen. Die het huis aan kant maken en daarnaast ook nog hun kids vermaken en opvoeden. Misschien doen ze maar alsof. Of zou je met kinderen zelf weer een beetje kind worden, waardoor je gaat stuiteren van de energie? Misschien worden we zonder het ouderschap wel té volwassen. Mijn aandeel in een nieuwe generatie schittert de komende jaren in ieder geval nog in afwezigheid. En ik moet ook weer door trouwens. Druk druk!
Alleen maar nette verhalen 